Gospel Reflections

ELFDE ZONDAG DOOR HET JAAR C

Luke 7:36-8:3

Sunday Gospel Reflection by Zuster Nina Vandamme

Published: June 12, 2016


De Farizeeër heeft Jezus uitgenodigd voor een maaltijd.  Onmiddellijk wordt de rust verstoord door het bezoek van een ongevraagde gast, een vrouw.  Ze had vernomen waar Jezus was en ging Hem achterna - met een albasten vaasje en balsem - om Hem haar liefde te bewijzen.  

Haar volle aandacht gaat naar Jezus, het gezelschap ontsnapt aan haar aandacht.  Er gaat van de vrouw een uitgesproken betoon van tederheid en liefde uit voor Jezus.  Ze geeft zichzelf in haar tranen, haar haar, haar kussen, balsem om Jezus’ voeten te verzorgen.

Het gebeuren wordt met ontsteltenis gevolgd door de Farizeeër(s).  Zij weten wie die vrouw is, een zondares.  Hun afgrijzen staat op hun gezicht te lezen.  Jezus’ identiteit wordt in vraag gesteld.  Is Hij wel een profeet?  Hij schijnt niet eens te weten wie deze vrouw is, wat ze allemaal op haar kerfstok heeft?   Is Jezus wel diegene die hun hoop waardig is?  Ze veren recht om Jezus in te lichten over de vrouw.  Maar Jezus is hen te snel af en ontneemt de kans, door de gastheer vriendelijk en bij naam aan te spreken.
Hij vertelt “een verhaal” en doet beroep op de intelligentie van de farizeeër.  Overtuigd van eigen inzicht geeft hij het juiste oordeel.  Jezus bevestigt hem.
 
Fijntjes maakt Jezus nu de link tussen het verhaal en het gebeuren met de vrouw.  Hij vraagt aandacht voor haar en koppelt vergeving voor haar zonden aan de liefde die ze betoont, en prijst haar.  Jezus schuwt het niet om de farizeeër tegelijkertijd te wijzen op wat door hem verzuimd werd … een “verzuim van liefde.”  Het gezelschap voelt zich ongemakkelijk worden.

Dat Jezus zonden vergeeft is hen een doorn in het oog.  Hun vraag wordt scherper:  “Wie is deze man?”  Hoe moeten zij zicht tot Hem verhouden?  Ze zijn het noorden kwijt.  Bovendien prijst Jezus de vrouw om haar geloof.  Bij de genodigden komt hun geloof al langer hoe meer op de helling staan.  Wat een contrast!  

Als er iets is wat Jezus ten diepste raakt is het de ontmoeting van een mens die “gelooft” en er uiting aan geeft. Het ontlokt in Hem een golf van uitstromende liefde, die de vrouw (de gelovige) in beweging zet.  Ze wil met Hem mee op weg om te getuigen, samen met de apostelen en nog enkele vrouwen.

  • Hoe blijven de genodigden achter?  Wat doet het hele gebeuren met hen … met mij?
  • In wie herken ik mezelf?
  • Wie in dit gebeuren nodigt me uit mijn manier van leven bij te sturen?
  • Waardoor wordt ik gedreven als ik iemand uitnodig?
  • Laat ik toe dat ik in mijn bezigheden gestoord wordt door een onverwachte gast?
  • Hoe ga ik om met het zondig verleden van iemand? Of met een betuiging van liefde waarvan ik getuige ben?
  • Zie ik doorheen de gebaren van mensen, het hart dat erin steekt?
  • Ben ik in staat mijn focus op al wat fout loopt, te verleggen naar het goede in mensen dat vanuit hun innerlijke bewogenheid ontluikt?

 

« View all Gospel Reflections